· Gości online: 2
· Użytkowników online: 0
· Łącznie użytkowników: 2
· Najnowszy użytkownik: niepokonana4
|
|
|
Zastosowanie badań elektromiograficznych w diagnostyce chorób nerwowo-mięśniowych odc.3 |
|
 W chwili sztucznej stymulacji nerwu fala potencjału rozchodzi się dwukierunkowo. W kierunku dystalnym – zapisaną odpowiedź nazywamy falą M i odpowiada ona ruchowemu potencjałowi wywołanemu, fala potencjału szerząca się proksymalnie w strefie ranliwej neuronu, czyli tej najbardziej pobudliwej okolicy początku aksonu, generuje bodziec przebiegający już zgodnie z kierunkiem przewodzenia fizjologicznego, który obserwujemy jako potencjał o długiej latencji i niższej od fali M amplitudzie i nazywany jest falą F. Odruch H jest odruchem obejmującym co najmniej 2 neurony i jedną synapsę. W wyniku stymulacji włókien czuciowych znajdujących się w nerwie piszczelowym dochodzi do pobudzenia motoneuronu i wygenerowania potencjału o latencji dłuższej od fali F.
Odruch H możemy obserwować w czasie stymulacji bodźcami o niskim natężeniu, jest on widoczny z największą amplitudą zanim pojawi się w zapisie fala M. W miarę narastania siły bodźca amplituda odruchu H maleje, pojawia się fala M, w miarę dalszego zwiększania siły bodźca, rośnie amplituda fal M, zanika fala odruchu H , a pojawia się fala F.
Tutaj państwo również możecie państwo zobaczyć sekwencję zdarzeń w czasie zwiększania siły bodźca. Najpierw pojawia się odruch H, potem rośnie ampl. fali M, ampl. odruchu H maleje, a następnie znika, a następnie wraz z dalszym wzrostem fali M pojawia się fala F.
W 1992 roku amerykańskie towarzystwo neurologiczne stworzyło kryteria rozpoznawania neuropatii demielinizacyjnych. Obejmują one stwierdzenie w co najmniej dwóch nerwach spadku szybkości przewodzenia o więcej niż 20% poniżej dolnej granicy normy przy braku spadku amplitudy o więcej niż 20% poniżej dolnej granicy normy lub stwierdzenie spadku szybkości przewodzenia o więcej niż 30% poniżej dolnej granicy normy przy spadku amplitudy o więcej niż 20% poniżej dolnej granicy normy. Drugim kryterium jest wydłużenie latencji dystalnych powyżej 125% ich górnej granicy normy przy braku spadku amplitudy o więcej niż 20% poniżej jej dolnej granicy normy lub wydłużenie latencji dystalnych powyżej 150% ich górnej granicy normy przy spadku amplitudy o więcej niż 20% poniżej jej dolnej granicy normy. Trzecim kryterium jest wydłużenie latencji fali F powyżej 120% jej górnej granicy normy przy braku spadku amplitudy o więcej niż 20% poniżej jej dolnej granicy normy lub powyżej 150% górnej granicy normy latencji fali F przy spadku amplitudy o więcej niż 20% poniżej jej dolnej granicy normy. Ostatnim kryterium jest stwierdzenie częściowego bloku przewodzenia w przynajmniej jednym z badanych nerwów. Do postawienia rozpoznania konieczne jest spełnienie 3 z 4 podanych kryteriów.
Te kryteria mają swoje pewne ograniczenia, stworzone zostały głównie pod kątem neuropatii demielinizacyjnych o tle zapalnym, niektóre łagodniejsze neuropatie demielinizacyjne, w przebiegu, których nie obserwuje się bloku przewodzenia i z przeważającym uszkodzeniem dystalnym lub proksymalnym mogą niespełnić tych kryteriów.
Kryteria rozpoznawania neuropatii aksonalnych zgodnie z zaleceniami polskiego towarzystwa elektrofizjologii klinicznej obejmują brak redukcji prędkości o więcej niż 20% poniżej dolnej granicy normy, spadki amplitud poniżej 50% dolnych granic normy, brak wydłużenie latencji końcowych oraz dodatkowe kryterium obejmujące ocenę elektromiograficzną mięśnia, w którym powinny być obecne cechy odnerwienia lub reinerwacji.
Wykrycie bloku przewodzenia pozwala nad na pewne sugestie co do typu neuropatii, z którą mamy do czynienia. Blok przewodzenia występuje przede wszystkim w zep. Guillain-Barre, przewlekłej neuropatii zapalnej oraz neuroaptii ruchowej z wieloogniskowym blokiem przewodzenia. Może pojawić się również w polineuropatii w błonicy, w przebiegu polineuropatii z towarzyszącą gammapatią i wreszcie w miejscach uszkodzeń nerwów we wrodzonej neuropatii z nadwrażliwością na ucisk.
Do wykrywania ścisłej lokalizacji miejsca uszkodzenie nerwu, objawiającego się bądź to częściowym blokiem przewodzenia bądź odcinkowym zwolnieniem szybkości przewodzenia wykorzystuje się technikę zwaną inchingiem. Sprowadza się ona do skrócenia odstępów pomiędzy miejscami stymulacji do nawet 1cm. Badanie to jest szczególnie przydatne w diagnostyce mononeuropatii. |
|
|
|
Musisz zalogować się, aby móc dodać wiadomość.
Brak wiadomości. Może czas dodać własną?
|
|
