· Gości online: 3
· Użytkowników online: 0
· Łącznie użytkowników: 2
· Najnowszy użytkownik: niepokonana4
|
|
|
Zastosowanie badań elektromiograficznych w diagnostyce chorób nerwowo-mięśniowych odc.1 |
|
 Tematem wykładu jest zastosowanie badań elektromiograficznych w diagnostyce chorób nerwowo-mięśniowych, tym wykładem chcieliśmy państwu przypomnieć podstawy elektromiografii i elektroneurografii jako technik diagnostycznych, przedstawić ich zastosowanie, znaczenie praktyczne w diagnostyce, jak również zwrócić uwagę na ograniczenia tych technik elektrofizjologicznych.
Do pracowni elektromiografii pacjenci są najczęściej kierowani z powodu osłabienia siły mięśniowej, z powodu zaników mięśni, nużliwości mięśniowej bądź z powodu zaburzeń czucia takich jak drętwienia, parestezje, bóle lub ubytki czucia.
Lekarz klinicysta opiekujący się pacjentem kierując go do pracowni elektromiografii na badanie elektroneurograficzne, popularnie badanie przewodzenia, w pierwszej kolejności ma nadzieję na ustalenie poziomu uszkodzenia obwodowego układu nerwowego w sensie różnicowania pomiędzy uszkodzeniem korzenia, splotu i nerwu, oczekuje ustalenia rozległości uszkodzeń np. różnicowania pomiędzy mononeuropatiami a polineuropatiami. Kolejne pytania to ustalenie typu neuropatii, czy jest to neuropatii czuciowa czy ruchowa oraz typu uszkodzenia, czy doszło do rozwoju neuropatii aksonalnej czy demielinizacyjnej. Badanie elektroneurograficzne pozwala również na ustalenie nasilenia obserwowanych zmian, ustalenie dystrybucji tych zmian, czyli ustalenie czy mamy do czynienia z zajęciem obwodowego układu nerwowego w sposób symetryczny, czy asymetryczny, proksymalny czy dystalny, a seryjnie wykonywane badania ENG pozwalają na monitorowanie parametrów przewodzenia w czasie.
Proszę zwrócić uwagę, na fakt, że ustalenie dystrybucji, symetrii, różnicowanie pomiędzy mononeuropatiami mnogimi a polineuropatiami jest możliwe jedynie w przypadku wykonania badania ENG w szerokim zakresie, w chwili obecnej rekomendacje polskiego towarzystwa elektrofizjologii klinicznej dla ENG są zbliżone do standardów amerykańskich gdzie bardzo istotnym parametrem wyboru zakresu badania jest ekonomika diagnostyki, my stoimy na stanowisku, że w większości przypadków konieczne jest wykonanie badania ENG obustronnie we wszystkich dostępnych nerwach długich we włóknach czuciowych i ruchowych, w innym przypadku niejednokrotnie wydłużamy proces diagnostyczny lub nawet uniemożliwiamy sobie znalezienie odpowiedzi na większość z postawionych tutaj zagadnień.
W trakcie badania elektroneurograficznego oceniane są takie parametry jak szybkość przewodzenia we włóknach czuciowych i ruchowych, ocenie podlegają latencje końcowe lub standaryzowane, oceniane są potencjały wywołane czuciowe i ruchowe w zakresie takich parametrów jak wysokość amplitud, ich kształt, pole powierzchni, obecność dyspersji potencjału czy długości trwania potencjałów. Poszukuje się bloku przewodzenia oraz wykonuje się testy badające proksymalny odcinek nerwu – bada się fale F, odruch H i A.
Tutaj możecie państwo zobaczyć jak wykonuje się badanie przewodzenia we włóknach ruchowych – elektrodę odbiorczą umieszcza się nad efektorem, na mięśniu unerwianym przez badany nerw, a następnie stymuluje się nerw w kolejnych punktach, odejmując od siebie wartości latencji w kolejnych miejscach stymulacji i dzieląc długość badanego odcinka nerwu przez uzyskaną wartość oblicza się prędkość przewodzenia. Proszę zwrócić uwagę, że kierunek przewodzenia bodźca jest zgodny z naturalnym.
Tutaj możecie państwo zobaczyć badanie przewodzenia czuciowego, zasada badania jest bardzo podobna, z tym, że stymuluje się obwodowo, a zmienia się miejsce lokalizacji elektrody odbiorczej. Kierunek przewodzenia bodźca jest również zgodny z naturalnym czyli od części dystalnej kończyny, proksymalnie. |
|
|
|
Musisz zalogować się, aby móc dodać wiadomość.
Brak wiadomości. Może czas dodać własną?
|
|
