· Łącznie użytkowników: 2 · Najnowszy użytkownik: niepokonana4
Programy lekowe
Od kilku lat narodowy fundusz zdrowia pozwala na finansowanie drogich terapii lekami, które nie są na listach refundacyjnych, przy pomocy narzędzia nazywanego programami terapeutycznymi. Prowadzący program terapeutyczny (jest ich kilkadziesiąt) musi spełniać określone kryteria. Musi mieć odpowiednią czasową dostępność lekarzy specjalistów oraz musi mieć możliwość przeprowadzenia kwalifikacji pacjenta do leczenia oraz mieć możliwość przeprowadzenia koniecznych do monitorowania stanu zdrowia pacjenta badań laboratoryjnych.
Programy terapeutyczne najbardziej rozwinięte są w takich dziedzinach jak choroby tkanki łącznej (reumatologia), leczenia immunomodulującego chorób ośrodkowego układu nerwowego (neurologia), leczenia chemioterapeutycznego (onkologia), kardiologia (leczenie nadciśnienia płucnego), nefrologia (np. erytropoetyna).
Kwalifikacja do programu lekowego może przebiegać na dwa sposoby – albo kwalifikującym jest ośrodek prowadzący terapię, albo kwalifikuje komisja przy NFZ. Kryteria rozpoczęcia leczenia w ramach programu lekowego NFZ są zazwyczaj węższe i bardziej wyśrubowane niż zasady terapii wynikające z rejestracji danych leków. Z jednej strony dla wszystkich jasne jest, że korporacje jak tylko mogą naciągają i rozszerzają wskazania do stosowania danego leku, a z drugiej strony drogie terapia i mało dostępne są atrakcyjne dla pacjentów i lekarzy – w myśl zasady, że co drogie i niedostępne jest dobre. Często też leki stosowane są niezależnie od ich rejestracji w myśl zasady, że teoretycznie mechanizm działania może być korzystny. Wszystko to prowadzi do sytuacji, w których to my płacimy z tego typu nadwykorzystania metod terapeutycznych, które z bardzo dużym prawdopodobieństwem są nieskuteczne. Z drugiej strony również wszyscy wiemy, że narodowy fundusz zdrowia nie dysponuje wystarczającymi środkami na zapewnienie najdroższych terapii dla
wszystkich potrzebujących – w związku z tym wyśrubowane kryteria kwalifikacji pozwalają na wykorzystanie dostępnych środków w sposób optymalny.
Jednocześnie ściśle określone są kryteria długości trwania leczenia i zasady jego odpowiednio wczesnego przerywania w razie stwierdzenia braku skuteczności terapii.
Podsumowując programy terapeutyczne są utrapieniem formalnym dla pacjentów i lekarzy, ale z drugiej stronie pozwalają na optymalne wykorzystanie niewystarczających środków.
