· Łącznie użytkowników: 2 · Najnowszy użytkownik: niepokonana4
Zastosowanie badań elektromiograficznych w diagnostyce chorób nerwowo-mięśniowych odc.9
Jeszcze raz chciałem podkreślić, że nie są to kryteria bezwzględne, niemniej jednak potrafią być bardzo pomocne w diagnostyce różnicowej SLA.
Poza badaniem EMG i ENG w pracowni EMG wykonuje się jeszcze szereg testów elektrofizjologicznych, jednak w powszechnym wykorzystaniu pozostają głównie próba miasteniczna, badanie elektromiografii pojedynczego włókna mięśniowego oraz próba tężyczkowa.
Próba maisteniczna jest badaniem, które ma na celu wykazanie spadku amplitudy kolejnych potencjałów podczas stymulacji ich serią bodźców. Badanie przeprowadza się w następujący sposób:
•Najpierw ocenia się odpowiedź na pojedynczy bodziec – dobierając wartość supermaksymalną bodźca
•następnie przeprowadza się stymulacja serią bodźców o niskiej i średniej częstotliwości 3Hz, 10Hz
•następnie stymulacja „tężcowa” 30hz
•a następnie poteżcowa stymulacja kilkoma seriami bodźców o niskich częstotliwościach 3Hz
•W przypadku dodatniego wyniku próby powinno się podać dożylne edrofonium (10mg Tensilonu) i ponowną stymulacją serią bodźców o niskiej częstotliwości wykazać reakcję na lek i brak spadku amplitudy kolejnych potencjałów.
Próbie miastenicznej powinny zostać poddane mięśnie zajęte klinicznie. Większą nawet do 90% czułością charakteryzuje się próba wykonana z mięśni proksymalnych niż z mięśni dystalnych .
Tutaj możecie państwo obserwować patologiczną próbę miasteniczną z redukcją amplitudy potencjałów kolejnych w serii.
Tutaj widać zapis torowania w przebiegu stymulacji serią tężcową – jest to zapis wskazujący na zespół miasteniczny Lambert-Eatona.
Drugie badanie przydatne w diagnostyce zaburzeń transmisji nerwowo-mięśniowej to badanie elektromiografii pojedynczego włókna mięśniowego SF-EMG. Badanie przeprowadza się specjalną elektroda igłową średnicy pola odbioru potencjału 25 μm odbierającą potencjały z pola o promieniu ok. 200 μm, pochodzące z pojedynczych włókien mięśniowych . Celem badania jest ocena zmienności odstępu czasowego pomiędzy parą potencjałów pojedynczych włókienek mięśniowych unerwianych przez osobne kolateralia pojedynczego aksonu, obserwowanych w kolejnych ich wyładowaniach. Parametr ten nazywany jest MCD – mean consecutive differance lub potocznie jitterem. W badaniu SF-EMG można również ocenić gęstość włókien FD (fiber density) czyli średnią ilość potencjałów pojedynczych włókienek mięśniowych widoczna w zapisie z poszczególnych wkłuć igły.
Tutaj możecie państwo zobaczyć po stronie lewej u góry prawidłową niejitterującą parę potencjałów dwa kooejne zapisy charakteryzują się wyraźną zmiennością latencji pomiędzy potencjałami z pary. Po prawej zapis w którym widać tzw. blokowanie – w trzeciej linii w wyniku zaburzeń transmisji nerwowo-mięśniowej tak dużych, że nie doszło do przewiedzenia bodźca z nerwu na jedno z włókienek mięsniowych i nie pojawił sie drugi z obserwowanej pary potencjałów.
Drugi oceniany w badaniu SF-EMG parametr – gęstość włókien pozwala na ocenę ewentualnej przebudowy jednostki ruchowej. W sytuacji, w której dochodzi do odnerwienia włókien mięśniowych zostają one ponownie unerwione przez odrastające kolateralia z przetrwałych proces uszkodzenia aksonów. W mięśniu zdrowym jeden akson unerwia 1 max 2 pojedyncze włókienka mięśniowe, w mięśniu w przebiegu neuropatii pojedyncze aksony mogą oddawać kolateralia nawet do kilku pojedynczych włókienek mięśniowych. W badaniu sf-emg będziemy wtedy obserwować to jako wzrost gęstości włókien. Po prawej zapisy SF-MG a-1 włokno, b 2, c 3 id 6 włokien.
